Werkvormen:
Via een psychotactiel contact wordt in een
veiligheidsbiedend lichamelijkheids-en
nabijheidcontact getreden, dat op de cliënt toegesneden en
afgestemd is en waarin de client zich als mens ontmoet en
gezien weet. Dit contact wordt waar nodig ondersteund door
de haptonomische dialoog. (verbale ondersteuning). In het
psychotactiele contact wordt de mens aan zichzelf
onthuld,zodat hij zijn eigen wijze van reageren of beleven
leert verstaan en onderkennen.
Hij kan daarmee leren omgaan en zo eigen “antwoorden”
vinden op zijn problemen.
Diagnose
vormen.
Het terugroepen in de (gevoelsmatige) herinnering m.b.t. de
voorgeschiedenis van iemands klachten\hulpvraag (anamnese)
geschiedt o.a.biografisch en sociaal.
Tevens wordt de mate van psychische c.q affectieve rijpheid
en ontwikkeling onderzocht.
Omschrijving van de haptonomische begeleiding volgens de 5
natuurgerichte principes:
1.
Basis van leven is energie.
Haptonomische
begeleiding: begeleiding op basis van deze benaderingswijze
zorgt ervoor dat de client gevoelsmatig inzicht in zijn
problematiek kan krijgen. Hij kan een (ander) zicht krijgen
op de wijze waarop hij in het leven staat en op zijn wijze
van omgaan met mogelijke klachten en problemen. Via het
psychotactiele contact kan hij via gevoelsmatig inzicht en
d.m.v. zijn natuurlijke vermogens tot zelfordening komen.
Vooral de affectieve bevestiging maakt het hem mogelijk om
zich in eigenheid en zelfstandigheid te ontwikkelen , om
zichzelf als goed te beleven , zich aanvaard te weten. Als
het aan deze bevestiging tijdens de “opvoeding” ontbroken
heeft of als deze nauwelijks is aangeboden kan dat een
harmonieuze ontplooiing van het gevoelsleven in de weg
staan. Het gevolg daarvan kan zijn dat hij zich uitsluitend
rationeel staande weet te houden in de maatschappij en
binnen relaties, iets wat veel energie vergt. Het
affectieve psychotactiele contact in de haptonomische
begeleiding biedt een meerwaarde t.o.v.louter verbale
begeleidingen\therapieën. Niet alleen wordt stilgestaan bij
de beleving van de client, maar bovendien ervaart deze zijn
lichamelijkheid. Voelen draagt een lichamelijkheidaspect in
zich, dat alleen d.m.v. het directe contact ervaren kan
worden. De haptonomie onderkent de hapsis als oerbeginsel
van leven, dat de kern vormt van het vitale bestaan. In de
begeleiding wordt het in de diepte beleefde gevoel
aangesproken door de hapsis en de lichamelijkheid te
activeren. (hapsis: basis van energie)
“Trauma is energie that is stuck in the body” (Brom 2009)
2.
Prikkeloverdracht.
Door aan
de hapsis te appelleren richt de begeleiding zich op
innerlijke beleving, waar de client op mag leren
vertrouwen. Dit hoort bij zijn “eigenheid”
Door dit van zichzelf te leren verstaan treed de client
a.h.w. in contact met zichzelf en zijn eigen wijze van
reageren en handelen. In de verbale ondersteuning d.m.v.het
haptonomisch gesprek kan hierop nader worden ingegaan en
kunnen gevolgen en ervaringen worden besproken,begrepen en
geordend.
3.
Drainage
Tijdens
het psychotactiel contact kan en mag de client ervaren dat
wat hij beleeft niet verkeerd of vreemd is en dat hij deze
gevoelens mag onderzoeken, onderkennen, herkennen en
bekennen aan zichzelf als wezenlijk aan het eigen zijn.
Dit kan leiden tot het loslaten van gevoelens als
schaamte,schuld, angst e.d.
Dit kan
soms letterlijk de “ziekmakende blokkade “opheffen en een
proces van loslaten en afvoeren in gang zetten wat soms
waar te nemen valt aan fysieke fenomenen zoals
transpiratie,geuren misselijkheidsgevoel e.d.
4.
Voeding
Indien
de client zich steeds meer bewust wordt van, en
verantwoordelijkheid gaat nemen voor hetgeen hij tot zich
neemt zowel direct d.m.v. voeding , cosmetica als ook
indirekt d.m.v televisiebeelden, reclame,boeken en
tijdschriften e.d zal hij hierin steeds vaker keuzes maken.
Ook als de begeleider voelt dat de client in het maken van
zijn keuzes afwijkt van wat het gevoelsmatig voor hem
betekend zal hij hem bepalen, en zonodig affectief te
bevestigen, bij die beleving. Hierdoor leert de begeleider
de client gehoor te geven aan wat zijn gevoel hem zegt
zodat hij van daaruit gevoelsmatig kan groeien.
5.
De psyche en het onbewust ziekmakende
levenspatroon.
In dit
doorleven kan de client komen tot een innerlijk verstaan
van wat hem steeds overkomt en bepaald. De gevoelens die
naar boven komen in een psychotactiel contact –gevoelens
waar hij zich vaak niet van bewust is- kunnen hem ontroeren
en aanzetten tot een stilstaan bij de gevoelsmatige
beschouwing wat er met hem gebeurt. Door dit gevoelsmatig
leren verstaan van zichzelf krijgt de client zicht op wat
hem wezenlijk bezig houdt en hoe hij daarmee om kan gaan.
Hij ontdekt hoe hij zelf ,gebruikmakend van zijn eigen
vermogens richting kan geven aan zijn leven en hoe hij kan
en mag groeien naar meer zichzelf zijn, als de
zelfverantwoordelijke mens die hij is.
Het is vooral het voelbaar en beleefbaar maken van deze
aspecten die het de client mogelijk maakt gevoelsmatig
verder te groeien en van daaruit te rijpen naar de
psychische gezondheid en volwassenheid” (Frans R. Veldman
(“in
contact zijn”) (De psyche en het onbewust ziekmakende
gedragspatroon)
Door de
mens te zien en te benaderen vanuit zijn totaliteit wordt
de klacht/hulpvraag de aanleiding om van daaruit de mens te
begeleiden naar het maken van eigen keuzes die voor hem op
dat moment relevant zijn en stimuleren we het
zelfgenezend\helpend vermogen van de mens.